Heerlyckheit Haren

By 27 juni 2018Geen categorie

Het is gebeurd. Vanmorgen kwam de plaat uit de oven. En daar was ie dan. De Heerlyckheit van Haren. Gewoon tHuis in Haren. Ik kon het niet nalaten om het uit te roepen:
‘De Heerlyckheit van Haren.’

Kun je een uitroep terugnemen? Eens geroepen blijft geroepen, zo zei mijn moeder altijd al (of was dat eens gegeven? ). Als je de recente geschiedenis nagaat klopt dat wel.
Bijna een jaar geleden gebeurde hetzelfde in Ravenstein, waar de Vrijstaat Land van Ravenstein werd uitgeroepen. Ook dit is nooit meer teruggedraaid. De Vrijstaat ging steeds harder roepen. Ravenstein riep zichzelf uit tot centrum van de Staat. In alle satellietkernen werden ook schouten geïnstalleerd. Ja, je leest het goed, geïnstalleerd. De roep van het volk wordt niet gehoord in Ravenstein. Daarom kan het ook gebeuren dat het één-jarig bestaan van de Vrijstaat alleen in Ravenstein wordt gevierd, in de kernen laat de Vrijstaat zich niet (meer) horen. Is dit een begin van dictatuur?

Zo kon het gebeuren dat het in Haren on(h)eerlyck aanvoelt. De schout van Haren is geïnstalleerd door de Staat en niet door het volk. Zij is een Harense, dat wel. Maar uit naam van de heerlycke liefde heeft zij zich echter verschanst aan de andere zijde van de wetering. De wetering is van oudsher een onoverkomelijke grens met Berghem. En hoe heerlyck de liefde ook is, Berghem is geen Heerlyckheit van Haren.
(H)eerlyck gezegd was en is Haren dus schoutenloos. En daardoor was het mogelijk om in alle vrijheid de Heerlyckheit van Haren uit te roepen.
Vanaf nu is de Heerlyckheit dus gewoon tHuis in Haren.

En dit is onherroepelijk!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.